Dag 1: verkennen, passen en genieten

 Biberwier DAG 1

Dag mama’s, papa’s, broers, zussen, oma’s, opa’s, mammies, pappies, honden, katten, konijnen, goudvissen, …

We hebben al een beetje aan jullie gedacht, maar eigenlijk hadden we daar eerlijk gezegd niet zo heel veel tijd voor.

 

Het begon natuurlijk gisterenavond met het vertrek vanop de parking van Molenhoek. Als jullie nu denken dat het meteen heel rustig was, klaar voor een goede nachtrust, dan zitten jullie wel verkeerd. We lachten, grapten, smulden, keken nog een film, maar keken vooral met heel veel zin uit naar de onvergetelijke week die ons te wachten staat. Na de film werd het al snel wat kalmer, al moesten we nog even onze slaap proberen in te houden aangezien de buschauffeurs nog een stop hadden ingelast. Voor de één al wat makkelijker dan voor een ander, die ogen openhouden.

Het slapen verliep zoals het hoort in een bus: in brokjes, met een stijve nek, slapende kaakbillen, de bijpassende geurtjes, …  M.a.w. met alles erop en eraan! Dit jaar iets minder kilometers af te malen en een bergpas die de naam ‘bergpas’ niet echt waardig was. Ze kregen ons zelfs niet een beetje misselijk. Alhoewel, eenmaal aangekomen in ons prachtig hotel (hier later meer over), lag er bij één iemand toch een klein knoopje in de maag. De maaginhoud zocht zich een weg naar boven, maar werd vakkundig opgevangen in een waterglas. Een prachtig staaltje acteerkunst en een symbolisch applaus van de jury. 

We kwamen dus na een vlotte tocht aan in het hotel ‘Dormero BeHo Zugspitze’ te Biberwier! Maanden naar uitgekeken en nu vlak voor onze neus. Laat die sneeuwklassenweek maar komen!

 

Zo’n eerste dag ver weg van onze vertrouwde omgeving is toch even wennen. Het hotel een eerste blik toewerpen, afspraken maken, valiezen uitladen, afspraken maken, kamers installeren, nog afspraken maken, … 

Er komt heel wat op ons af, maar we doen ons uiterste best om ons aan de afspraken te houden en er samen een waanzinnige tijd van te maken. Na een ontbijtbuffet om u tegen te zeggen, stond ons een drukke planning te wachten. Zo namen we de bus naar Lermoos waar we begonnen met shopping. Souvenirs, cadeautjes en kaartjes passeerden de toonbank. Ons budget vloog er vlotjes door. Opvallend weinig snoep werd aangekocht. Dit kan twee redenen hebben. Ten eerste verkochten de winkels amper snoep, maar vooral de stock die werd meegenomen uit België zal wel de hoofdreden zijn. De keuze tussen elke dag een verse onderbroek of elke dag een portie snoep leek dit jaar de richting van de snoepen uit te draaien. Maar wees gerust mama en papa, we stellen het hier niet zo slecht hoor. 

 

Onze voeten in veel te krappe botten wurmen, skilatten ontvangen en die samen proberen houden, helm passen en alles mooi bevestigen met onze naam. Het was het volgende op onze drukke planning. Het ging niet altijd even vlot, maar gelukkig hebben we enkele ervaren skiërs mee die wat konden helpen met de anderen. We zijn een leuke bende, die er is voor elkaar! Maar dat wisten jullie wel al.

 

Genoeg gepast en gezweet, tijd om er op uit te trekken. Crossen in de sneeuw, genieten van het zicht, want ‘ooh’, wat is het hier wonderlijk mooi! De bergtoppen badend in de zon lachten ons al toe en nodigen ons nu al uit om morgen kennis te maken. Dit allemaal zat gegoten in een leuk ‘fotozoektochtjasje’. Tijdens het wandelen gingen onze blikken vaak naar de skiliften die de berg beklommen en afdaalden. Sommigen voelde de spanning voor morgen al komen. Zo’n skilift nemen is voor velen van ons toch weer een nieuwe ervaring. Maar ook dat lukt ons wel hoor! Hadden we al gezegd dat we hier de tijd van ons leven gaan hebben? 

 

Je gelooft het nooit, maar er volgde ook nog een vrij momentje tussen alle drukte door. Hoog tijd om elkaars kamer te verkennen, snoep overdreven uit te stallen om de buren jaloers te maken of de nodige rust te nemen. Ook dat is sneeuwklassen: even uitblazen van de drukke momenten en alles even laten bezinken. Ook douchen stond op het programma. Hier en daar konden enkele voeten en andere lichaamsdelen wel eens een wasje gebruiken. Klaar voor een welterusten en dan dromen over de dagen die nog komen zullen.

 

Maar eerst stond ons nog een tweede warme maaltijd te wachten en dit opnieuw in buffetvorm. Het was opnieuw smullen geblazen! Kip aan een beentje, kip in een krokant jasje, kip in een sneetje, geen kip, maar pasta met een stukje zalm, een heus groentefestijn, patatjes, rijst, mosterd in ketchupzakjes en zo kunnen we hier wel even doordoen. Gelukkig hebben we nog enkele dagen blog te typen. Eén portie, twee of toch nog een derde. Het ging er vlotjes in. Om de gaatjes wat op te vullen werd ons nog een dessertje aangeboden. We hebben al gezegd dat we het hier goed stellen toch?

 

Zo een dag vol afspraken en verkennen, het vraagt wat van ons. Maar dat hoort nu eenmaal bij zo’n eerste dag. Tijd voor een laatste rustige activiteit rond onze wedstrijd de ‘Homo Universalski’, hierover morgen zeker wat meer informatie. Oh, en u raadt het nooit, maar er werden nog enkele afspraken gemaakt, want zo’n eerste dag is toch een dag van wat afspraken maken.

 

Maak je maar geen zorgen daar thuis. We stellen het hier zotzalig goed!

Slaapwel en we houden van jullie!

 

Winterse groetjes,

jullie oogappels!

PS: het is altijd leuk om wat reacties van jullie te lezen op de blog, dus laat gerust eentje achter ;-)