Dag 2: De latten op en grenzen verleggen

  

Dag 2: De latten op!

Normaal beginnen we de blog met het opstaan, maar we willen graag nog even terugspoelen naar gisterenavond, zo rond 21.00 uur. Als juffen en meester maken we er een gewoonte van om iedereen slaapwel te wensen. Jullie geloven het misschien niet, maar hier en daar waren we zelfs al te laat. De oogjes waren bij velen al toe en de gedachten waren al ver weg in dromenland. Bij anderen lijkt de batterij toch eerder onuitputbaar. Toch was het in een recordtijd muisstil op de gang. We waren moe, echt moe! Zalig om iedereen zo vredig in slaap te zien vallen. Ook zalig voor de juffen en de meester om zo kort te moeten waken. Doe zo verder, zouden we zeggen.

 

Dinsdag 3 maart, 7.00 uur. De deuren gaan open, tijd om uit de veren te komen. Ook dit ging bij de één weer wat vlotter dan bij de ander. Opnieuw een strakke planning vandaag, maar eerst even wat meer uitleg over de 'Homo Universalski', ons 'rode draad'-spel doorheen deze sneeuwklassen.

We kregen allemaal een bandje, dat we trachten zo lang mogelijk bij te houden. Er zijn echter opdrachten waardoor je deze kan verliezen. Gelukkig kan je deze gedurende de week terugverdienen door geheime opdrachten uit te voeren. Deze geheime opdrachten worden tijdens de nacht onder ons hoofdkussen gelegd. Sommigen zijn hun bandje al kwijt na opdracht 1. Sommigen vonden vanmorgen dus een extraatje onder hun hoofdkussen. Maar ‘ssshhttt’, tegen niemand zeggen natuurlijk!

Altijd een verrassing wat je ziet of hoort tijdens deze nachtelijke bezoeken: van de meest absurde lawaaitjes tot kinderen die uit hun bed waren gerold, maar toch hun slaap daardoor niet lieten.

 

De eetzaal kennen we ondertussen al uit onze broekzak. We lopen blindelings het buffet tegemoet en sloffen met ons vol bord richting onze tafels. Brood in witte en bruine versie, confituren in alle smaken en kleuren, twee soorten boter, choco, salami, hesp, kaas, cornflakes, yoghurt, fruit, koffie, een variëteit aan thee, fruitsap, … Jullie begrijpen het wel, keuze genoeg dus. 

 

Na een stevig ontbijt was het tijd om ons aan te kleden. De weersvoorspellingen: blauwe hemel, volle zon, al liet deze toch wat op haar wachten. Maar ook zonder ons "Lora" was het zweten geblazen. Alleen al die helse botten doen de stoom al uit onze oren komen. Toch hoor je ons niet klagen hoor. We zijn doorzetters, weet je nog?

Tijd om te beginnen aan één van onze hoofdactiviteiten. Jullie raden het goed: de latten op en skiën, want daarvoor komen we toch naar hier. Het klinkt simpel, de latten op. Helaas, zo vlotjes loopt het nu ook weer niet. 150 kinderen die op hetzelfde moment skibotten, skihelmen en latten mogen verzamelen. 

We waren gebrieft van Nele, onze coördinator van VOK openluchtklassen. We moesten snel zijn, heel snel. De timing was zéér strak, bijna onhaalbaar. Dan kennen ze ons nog niet! Wij naar buiten... skiklaar... Maar van de skimoni's nog geen spoor. We waren te snel... Als we iets doen, dan doen we het goed. En boodschap aan Nele: "No stress, Fristifles!"

Wij dus wachten, maar die tijd vulden we aardig op met opwarmdansjes en -liedjes. Biberwier weet nu ook dat we hier zijn. 

We waren nog maar pas uitgezongen of de skimoni's kwamen ons als een rood leger tegemoet. Skigroepen werden verdeeld en mondjesmaat vertrok iedereen met zijn of haar skimoni.

De beginners leerden de basishoudingen en namen rustig aan hun eerste skimeters. Het vraagt veel moed om zo’n eerste keer van een berg af te glijden, maar hé, wij doen het hoor! Niets houdt ons tegen, al zijn die verkrampte voeten soms wel lastig te noemen.

De gevorderden kenden geen langzaam begin en namen zonder aarzelen alle pistes die ze voorgeschoteld kregen. Was het niet voorwaarts, dan doen zij dat gewoon achterwaarts. Waarom makkelijk als het ook moeilijk kan? Onze skimonitoren weten ons wel uit te dagen. Plezierig was het in elk geval. 

Die eerste skidag kunnen we normaal na een halve ook al afchecken, maar voor het eerst in de geschiedenis staat ook in de namiddag skiën op het programma. Als dat niet chique is! Na deze week zijn we echte pro’s, jullie zullen wel zien.

Na al het skiplezier besloten we eropuit te trekken, want het zou zonde zijn steeds in het hotel te blijven, terwijl de natuur hier schreeuwt om haar te bewonderen. Het is hier waanzinnig mooi! Je zou het eens met je eigen ogen moeten zien, hoe schitterend de natuur in al haar eenvoud hier kan zijn. Weet je wat? Eenmaal thuis vertellen we jullie er alles over. Thuis, we denken er vaak aan hoor. We missen jullie knuffels en liefde wel wat, maar hier vangen we dat op met de vriendschap die rijkelijk vloeit. Nieuwe banden worden gesmeed. We hebben het hier goed, mama en papa, dat beseffen we. Bedankt om ons deze kans te geven. Wij genieten hier met volle teugen.

De juffen trokken heerlijke kiekjes van de eerste meters bij de beginners. Het is natuurlijk een echt huzarenstukje om iedereen op beeld vast te leggen aangezien iedereen is opgedeeld in verschillende skigroepen. We doen ons best om deze week iedereen op zijn of haar latten te laten poseren. De gevorderden gingen ook voor ons te snel vandaag, maar ook die krijgen we wel te pakken met onze camera’s. Geen paniek dus thuis als jouw skiërtje er vandaag nog niet tussen staat.

De uitstap, daar waren we gebleven. Niet zomaar een wandeling. We bezochten de hoogste hangbrug van Europa en de hoogste (179 m) en langste (480 m) Tippi-wandelbrug van de wereld volgens het 'Guiness World Record'-embleem aan de ingang. Bij sommigen klopte het hart letterlijk in de keel, knikten de knieën kanten uit die onmogelijk leken en barstte het zweet uit, al waren het de zweetdruppels van wijlen Felice. Wie kent deze legendarische presentator nog. Straks meer hierover.

Jullie geloven het nooit, maar iedereen stak deze verschrikking over. Vrienden waren er om elkaar te steunen. Geloof ons, het was prachtig om te zien. Dis is pure vriendschap, dit is sneeuwklassen. Als (on)aangename verrassing, bleek de ingang van de brug ook de uitgang, dus moesten we er nogmaals over... Oeps!

 

Een avondactiviteit kan natuurlijk niet ontbreken op sneeuwklassen! We namen ons kleurrijk attribuut en maakten ons klaar voor het Swingpaleis. De grootste hits werden luidkeels meegezongen, de punten werden gescoord en de heupen werden stevig losgegooid. De eerder genoemde Félice zou trots geweest zijn op ons.

22 uur, te laat, ook dat kan op sneeuwklassen, maar nu dan ook hoogtijd om te gaan slapen. We verzamelen in de gang, worden kalm en de blog wordt voorgelezen. Altijd een gezellig momentje samen zo voor het slapen gaan. De kinderen vinden het geweldig om de reacties te horen op de eerste blog. We lezen deze steeds voor dus houden zo. 

We sloffen rustig naar ons kamer en kruipen onder de wol. Wat een topdag, wat een topbende, wat een topvakantie! Bedankt!

 

Maak je maar geen zorgen daar thuis. We stellen het hier zotzalig goed!

Slaapwel en we houden van jullie!

 

Winterse groetjes,                                

jullie oogappels!