Dag 5: nog een laatste keer...

Dag 5: Nog een laatste keer

Guten Abend, live vanuit de bus richting België!

Nog een laatste keer opstaan op onze derde verdieping in hotel ‘Dormero BeHo Zugspitze’, nog een laatste keer onze skikleren aantrekken, nog een laatste keer uitgebreid ontbijten in het grote restaurant, nog een laatste keer onze voeten in die verdomde skibotten wurmen, nog een laatste keer de ‘eitjes’ naar boven, nog een laatste keer … 

Ergens blij dat we weer naar huis kunnen, ergens ook triest, want we hebben het hier toch zo waanzinnig goed. Alles is dus een beetje dubbel vandaag, maar we proberen nog te genieten tot de laatste seconde.

 

Na het ontbijt was het tijd om onze kamers op te ruimen en valiezen tot het laatste gaatje te vullen. Vreemd hoe alles voor de heenreis vlotjes in de valies past en dat het bij het vertrekken naar huis duwen, proppen en vloeken is. Het lukte ons uiteindelijk om alles mee te krijgen, al leken de tandjes van onze valiesrits het nauwelijks nog te houden en staken we net iets meer bij onze handbagage. 

De bak met verloren voorwerpen werd aardig gevuld, maar geraakte gelukkig ook weer aardig leeg.

 

Gisteren had het wat gedooid en dus waarschuwden de skimoni’s ons voor de mindere staat van de pistes. Als we eerlijk zijn vonden wij het allemaal wel nog meevallen. Misschien hebben wij gewoon geen last meer van mindere omstandigheden, omdat we ons niveau hier aardig hebben opgekrikt. 

Een warme en mooie dag was het, om de laatste uurtjes te genieten van ons skigebied. We gaven nog eens het beste van onszelf. Bij sommigen zat de vermoeidheid toch al wat in de benen. De controle was bij enkelingen misschien net iets minder. Maar allemaal geraakten we zonder kleerscheuren en verwondingen een laatste keer beneden.

Wat waren de pistes mooi, wat was het decor oogverblindend, wat waren we hier graag, wat hebben we hier genoten! Op latere momenten in ons leven, zullen we nog vaak terugdenken aan deze magische plek: "Auf Biebersehen!"

 

Doordat we hier dagelijks tweemaal skiën en het overdrukke programma, vallen enkele opdrachten voor de Homo Universalski wat in de papsneeuw. Met gevolg dat er nog heel wat kandidaten azen op de felbegeerde titel. Benieuwd hoe het afloopt. De fotoavond zal antwoord bieden.

 

We hebben nog even tijd en mochten van de organisatie niet meer naar de kamer om een douche te nemen. Iets wat we als groep en vooral als leerkracht liever wel zagen gebeuren. Na een heftige brainstorm, doken we onze koffer nog een laatste keer in, op zoek naar onze zwemoutfit, handdoek en verse onderbroek. We hadden namelijk al enkele signaalbordjes gezien met 'pool' op. We namen dus nog een verfrissende duik en konden ons dan toch nog beurtelings douchen, aangezien daar ook twee douches waren. Dan toch straks fris op de bus. We love it when a plan comes together!

 

Tijd voor het avondmaal, ook dit voor een laatste keer. Macaroni op het menu. Niet te veel nemen, want we houden de macaroni straks liever binnen op de bus. Na het eten mochten we onze valiezen naar de bus sleuren. Waar bij aankomst nog wat sneeuw lag op de parking, lag er nu bijna niets meer. Het smelt hier als sneeuw voor de zon. Tiens, zo is het eigenlijk letterlijk.

We hadden hier het beste weer. We kwamen op het ideale moment. Vanaf morgen zal het stukken minder zijn. Bedankt weergoden, jullie waren ons welgezind.

 

We zijn klaar, klaar voor het vertrek. Mama, papa, broer, zus, oma, opa, … we komen eraan. We kijken nu al uit naar de warme knuffels en staan te popelen om jullie over onze geweldige avonturen te vertellen. Jullie zullen versteld staan. Het was TOP! Het was meer dan TOP! Het was FORMIDASTISCH!

Onze ogen vallen bijna dicht, het zal snel stil zijn op de bus. Drie keer knipperen en weg zijn we. Of misschien juist nog dat zakje snoep wegwerken. 

 

Voor de updates over onze terugreis verwijzen wij vanaf nu weer naar de WhatsApp-groep. Het was een plezier om verslagen te maken van onze schitterende periode in Oostenrijk. Hopelijk hebben jullie met een grote lach en toch wat jaloersheid onze avonturen kunnen meebeleven. 

 

Maak je maar geen zorgen daar thuis. We stellen het nog steeds zotzalig goed!

Slaapwel, we houden van jullie en tot binnen enkele uurtjes!

 

Winterse groetjes,                                

jullie stoere sneeuwklassers van de beste school ever, De Driemaster!