Dag 3: We verleggen onze grenzen

 Dag 3: We scheren hoge toppen

Hallo daar in België. We stellen het hier nog steeds uitstekend hoor. Wat is het leuk om de vele reacties te lezen op de blog. Het zorgt er natuurlijk wel voor dat het avondmomentje langer gaat duren, maar een lief berichtje van het thuisfront maakt ons hart toch weer net wat warmer.

Om te antwoorden op de vraag die meermaals terugkwam in de opmerkingen... Deveny vond de vloer even comfortabel liggen dan haar matras, maar geen paniek hoor. Geen blijvende letsels en aan de nachtrust werd ook niet geknabbeld.

Aan de papa van Jules... U vraagt, wij draaien! We namen onze outfit van gisterenavond uit de kast en bestormden zo de flanken van de Mariënberg. Ook de juffen en meesters zijn niet schuw van een kleine uitdaging!

Aan de mama van Vic. Je kapoen lag uit het spel, maar knokte zich op een nu al legendarisch sneeuwklasmoment terug in het spel via zijn geheime opdracht. In details treden we niet, maar laat ons zeggen dat er vanaf gisteren omstreeks 21.00 uur zo'n 150 medeleerlingen uit z'n hand aten en dat de fanpagina waarschijnlijk al in opmaak is.

Aan de zussie van Jaylani... Je hebt of een glazen bol of hebt een hele dag in de zetel gehangen en de winterbeelden op Canvas gebingewatcht, want o ja, je broertje is een natuurtalent. Tot twee dagen nog geen berg van dichtbij gezien en nu al parallel zonder vrees de bergflanken naar beneden 'sjezen'! Indrukwekkend!

Aan alle andere bloggers, ouders, familie en vrienden: heel veel liefde, knuffels en kusjes terug! We houden van jullie en zijn ontzettend dankbaar voor deze kans. We genieten met volle teugen en hebben hier het moment van ons leven. Wacht maar tot we terug zijn. We vertellen jullie in geuren en kleuren onze zotte belevenissen!

Over naar de orde van de dag. We zijn een geoliede machine. Opstaan doen we dan misschien wel met kleine oogjes, het klaarmaken zelf loopt van een leien dakje. We verfrissen ons, trekken het grootste deel van onze skitenue aan, maken de kamer wat ordelijk en leggen onze helm en dergelijke klaar op ons bed om er straks weer stevig tegenaan te gaan.

Het ontbijtbuffet kunnen we kort samenvatten: uitgebreid, veel, lekker, maar iets mis met de timing van de (hard)gekookte eitjes. 

Tussendoor riep Ace als een volwaardige legkip iedereen bijeen om diezelfde eitjes uit te delen. Zijn opdracht om zich terug in het spel te knokken.
Milan trok dan weer zonder verpinken een onderbroek over zijn skibroek om zo de ochtendsessie op de latten aan te vatten. Ook Milan is back in the game. Even checken of die befaamde onderbroek een verse was of eerder niet... Hij beweert dat het een verse was.

En dan willen we jullie toch iets mededelen over een gespreksonderwerp waar de juffen en meesters maar niet over kunnen zwijgen. De progressie bij de kinderen in het skiën. Echt WOW! Blauwe en rode pistes worden bestormd door kinderen die geen of amper ski-ervaring hebben. De techniek wordt elke afdaling weer bijgeschaafd. Het is echt opvallend. Dit hebben wij eerlijk waar ook nog niet vaak gezien. Chapeau dan ook aan onze skimonitoren. Merci, merci, merci!

Twee uurtjes skiën in de voormiddag, ze vlogen weer voorbij. De piste lag er schitterend bij. 

Tijd voor de lunch. Een pastaatje, gaat er altijd in. Toch? We smikkelden en smulden, we aten onze buikjes rond! We moeten stevig op onze 'poten' staan, want vanmiddag opnieuw kilometers vreten op de piste. Deze middag zorgde de stralende zon dat het iets meer werken was in de sneeuw, maar hé, je hoort ons niet klagen. Dat zonnetje doet zalig op ons snoetje. We willen jullie niet jaloers maken, maar hier en daar beginnen de kaakjes toch al wat kleur te pakken. Wordt het rood of bruin? Jullie zien het zaterdag wel.

Genoeg gesport voor vandaag. We beginnen het aardig te voelen aan onze kuiten. Na het skiën was het tijd om onze latten in de bus te laten. Biberwier is namelijk te klein geworden voor ons. We trekken morgen naar Lermoos waar er nog meer liften en pistes op ons staan te wachten. We kijken er nu al naar uit. Het wordt weer iets nieuws, het wordt hoogstwaarschijnlijk weer magisch.

Dat de planning hier goed gevuld en strak is, hadden jullie ondertussen wel al door. Na het laden van de bus wisselden we onze skibotten voor de iets aangenamere wandelschoenen, namen we onze muts en zonnebril, staken ondertussen een suikerwafeltje achter ons kiezen en sprongen we gezwind de bus op. We trokken naar het dak van onze sneeuwklasreis. De Zugspitze ligt al enkele dagen naar ons te lachen. Vandaag waren we klaar om haar te bestormen.
Met z'n allen een gigantische cabinelift in om in een sneltempo de flanken van deze Alpenreus te bestijgen. Kriebels in de buik bij elke pilaar die we passeerden, oren die om de haverklap popten, ook dat was weer een uniek moment. Op een klein schermpje de weersverwachtingen boven op de top... -5 graden Celsius, maar een stralend zonnetje en geen wolkje te bespeuren. 

Eenmaal boven was het zicht adembenemend! De kinderen kregen de boodschap om het beeld even op te slaan in hun langetermijngeheugen. Bij een minder moment doorheen het jaar of een moeilijker moment in de klas, konden ze dit beeld terug oproepen. Even terug wegdromen naar deze prachtige omgeving, deze onvergetelijke tijd, de onbreekbare banden die werden gesmeed. 
Dit waanzinnige decor schreeuwde ook iets uit... PHOTOSHOOOOOOOOT!
Poseren van je beste kant, groepsfoto's, klasplaatjes, ... Ze passeerden allemaal de revue. Menig postkaartje kan niet tippen aan onze plaatjes!

De afdaling verliep ontzettend vlot. Aangekomen in ons hotel was het tijd om de post uit te delen en om ons op te frissen. Daarna kregen we van de juffen en meester even tijd om op elkaars kamer te vertoeven. Altijd leuk om eens bij elkaar te neuzen en even te chillen. Ondertussen wel onze kamers proper houden, want deze avond worden trofeeën uitgedeeld voor de properste kamers. Juf Stephanie nam de serieuze taak van kamerinspecteur op zich. Het verslag was schokkend... Alle kamers lagen er blijkbaar piekfijn bij! De kinderen beloven op dit eigenste moment deze gewoonte mee te nemen richting België. Wie uiteindelijk gaat lopen met de hoofdprijs, lezen jullie in de blog van morgen.

Na het avondeten trokken we onze deftige kledij aan. Vreemd, je mooie kledij aandoen en nog niet op de laatste avond. Het bracht heel wat onduidelijkheid. 
De uitleg hierover is eigenlijk simpel. Zonder deftige kledij kom je het casino niet in, tenzij het in lederhosen is. We gokten er (verantwoord) op los. Inzet: een lekkere portie snoepgoed! 
Sommigen trokken richting kamer met een jackpot, anderen keerden bankroet huiswaarts. Gelukkig zijn we solidair en schenken we wel wat aan elkaar.

Tijd voor ons bed. Vanavond kruipen we er eens wat vroeger in. Morgen weer een stevige dag voor de boeg. De klok tikt 21.28 uur aan.
Slaapwel mama, slaapwel papa, slaapwel broer en zus, slaapwel oma en opa, slaapwel al wie we graag zien. Nogmaals bedankt voor deze schitterende kans. We houden zielsveel van jullie en wees maar zeker dat we zaterdag die gemiste knuffels en kusjes dubbel zo hard geven!

Maak je maar geen zorgen daar thuis. We stellen het hier zotzalig goed!

Slaapwel en we houden van jullie!

 

Winterse groetjes,                                

jullie oogappels!